Sojowy, rzepakowy, pszczeli, parafina. Punkty topnienia, skurcz, chłonność zapachu i to, który wosk wybacza błędy.
Wybór wosku zaczyna się od miejsca, w którym świeca będzie stała, a nie od etykiety „naturalny”. O zachowaniu świecy w mieszkaniu decyduje głównie zakres topnienia. Soja kontenerowa topi się zwykle w 46–52 °C, rzepak w 47–54 °C, a parafina do świec w naczyniach bywa w podobnym przedziale.
Zimą parapet nad kaloryferem w bloku jest wyraźnie cieplejszy niż reszta pokoju. Wosk nie musi się wtedy topić, żeby zmięknąć i zacząć wypacać olejek. Kilka stopni zapasu między temperaturą pokoju a początkiem mięknięcia oznacza gładką powierzchnię przez cały sezon grzewczy.
Druga oś wyboru to chłonność zapachu, czyli ile olejku wosk utrzyma bez pocenia. Większość wosków roślinnych przyjmuje do około 10 % olejku, ale przy 6–8 % zachowuje się spokojniej. Wosk pszczeli przyjmuje mniej i ma własny zapach, który trzeba wliczyć w recepturę.
Trzecia oś to wygląd w szkle. Soja krystalizuje i robi białe naloty, co opisuję w kategorii Wady. Mieszanki z dodatkiem twardszych frakcji dają gładszą powierzchnię, za to wymagają innego knota.
Knot zawsze dobiera się do konkretnego wosku, a tabela dla soi nie przenosi się jeden do jednego na rzepak. Zanim zmienicie wosk, zajrzyjcie do kategorii Knoty. W tej kategorii porównuję woski po parametrach z kart technicznych i po rachunku zapasu między punktem topnienia a temperaturą, w której świeca stoi. Na początek polecam porównanie wosku rzepakowego i sojowego w polskim mieszkaniu.
Wosk pszczeli pracuje wyżej temperaturowo niż soja C-3, a w słoiku szybciej pokazuje błędy knota i chłodzenia. Rozkładam temperaturę wlewu, punkt startowy dla knota i pękanie przy szkle bez udawania, że karta producenta zastępuje próbę palenia.
Wkład do znicza ma palić się na zewnątrz bez przerwy aż do samoczynnego zgaśnięcia. Rozkładam, co to znaczy dla parafiny, knota i naczynia, czytam karty charakterystyki parafin zniczowych i pokazuję, jak policzyć czas palenia z wagi.
Temperatura topienia, dodania olejku i wlewu, dozowanie w gramach, knot do średnicy i czas do pierwszego palenia. Zestawiam dane producenta wosku z tym, co zwykle pomija się w przepisach, i rozpisuję jedną partię na słoik 7 cm.
Porównanie po punktach topnienia, chłonności zapachu, zachowaniu w szkle i odporności na ciepło kaloryfera. Z tabelą parametrów i uczciwą odpowiedzią, dlaczego w bloku z ogrzewaniem miejskim wybieram rzepak.